In memoriam Geert Kremers

In memoriam Geert Kremers

In memoriam Geert Kremers

Woensdag 8 januari jl. is Geert Kremers overleden. Een clubman in hart en nieren. Geert zijn wortels lagen in Tweede Exloërmond. Hij werkte er in een smederij en voetbalde bij “de Hunze”, de lokale zaterdagvereniging. Bij die club had hij het geweldig naar zijn zin, gehoord de gloedvolle verhalen die hij over die tijd vertelde. “de mouwen opstropen en gaan!” was het parool waarbij hij zich geweldig thuis voelde. Maar hij veranderde van werkkring, werd conciërge op de toenmalige Streekschool in Emmen. “Twaide Mond” werd Emmen en op 12 november 1971 meldde hij zich aan als lid van Drenthina. Hij ontpopte zich als een gedreven verdediger die een paar keer in de hoofdmacht speelde, verder vooral in het tweede. Maar zijn mooiste tijd moest toen nog komen. Vanaf 1977 speelde hij jarenlang met o.a. coryfeeën als Jan Omvlee, Jan Stoffers, Henk Warta, de gebroeders Meijering en Chris Nannen in een team dat in 18 jaar tijd 12 keer kampioen werd. Over die tijd kon hij smakelijk, maar vooral ook met trots, vertellen. Toen de overige maten van dit elftal een punt achter hun carrière zetten ging hij nog door. Toen hij 65 werd en inmiddels speelde in het team van leider Luit Scholtens reed hij, gezeten op een aanhanger en zittend op een versierde stoel, een ereronde door de Emmermeer. Hij voelde zich daarbij niet echt op zijn gemak, maar alles werd goed gemaakt toen bij aankomst in het clubhuis een grote groep medespelers van het eerder genoemde “wonderteam” hem opwachtte, wat de aftrap was voor een gezellig feest.

Maar we zouden Geert tekort doen als we alleen zijn voetballoopbaan zouden belichten. Samen met zijn vrouw Geertje was hij vrijwilliger die tal van klussen opknapte. Geertje was jarenlang het boegbeeld in ons clubhuis terwijl Geert, voor allerlei klussen de handen uit de mouwen stak. Onderhoudswerkzaamheden in en om kleedkamers en clubhuis. Als lijnentrekker heeft hij vele kilometers achter de kalkwagen en later diens eigentijdse opvolger gelopen. Hij deed wat zijn hand vond om te doen en dat was veel. Van 1979 tot 1981 maakte hij deel uit van het bestuur met de portefeuille “zaalvoetbal”. In 1986 trad hij toe tot de oliebollencommissie. Hij kreeg het geheime recept van bakker Piet Doek in handen, want hij werd “oppermenger” Destijds werd er twee dagen lang vanaf zes uur ’s morgens gebakken. Dat betekende dat Geert om een uur of vier ter plekke was om het beslag te mengen en de olie op te warmen. De familie Kremers kon je met recht een Drenthina-familie noemen, want ook bij hun kinderen Jan en Greetje liep groen-witte bloed door de aderen. In september 2017 kreeg Geert een grote schok te verwerken toen zijn lieve Geertje overleed. Ze was zijn steun en toeverlaat zoals hij ook zelf beeldend verwoordde : “Geertje is mijn penningmeester en mijn Tom Tom ” Hij miste haar en dat maakte hem heel verdrietig. De glans was voor hem van het leven. Hij verhuisde van het vertrouwde adres aan de Laan van de Eekharst naar de Schans. Toen het daar niet meer ging omdat dementie zijn brein steeds meer overnam, verhuisde hij naar de Bleerinck. Daar overleed hij, nadat hij kort tevoren bij een val zijn heup had gebroken.

We misten Geert al een tijdje maar zullen hem niet licht vergeten. Dankbaar gedenken wij hem.

Zijn kinderen, kleinkinderen, achterkleinkind en overige familie wensen we troost en sterkte.

HF