In memoriam Luit Scholtens

In memoriam Luit Scholtens

In memoriam Luit Scholtens

In de nacht van maandag 26 op dinsdag 27 december is Luit Scholtens overleden. Hij is 75 jaar geworden. Geboren en getogen in Uithuizermeden zette hij de eerste stappen van zijn voetballoopbaan bij de plaatselijke club “ de  Heracliden”. Toen hij begin jaren  zeventig vanwege zijn werk naar Emmen verhuisde meldde hij zich bij Drenthina, maar hij bleef zijn hele leven een waardig ambassadeur van de blauw – zwarten uit zijn geboortedorp.
Eenmaal thuis bij ons groen – wit zette hij zich al spoedig in op meerdere plaatsen binnen de vereniging. Zijn voetbalcapaciteiten spreidde hij ten toon in de lagere seniorenelftallen, waarin hij steevast de positie van rechtsback bekleedde. Mocht hij toch eens uit zijn positie lopen, dan riep Willem Dik hem wel weer tot de orde (“Luit, je man!”) Toen zijn zoon Arjan ging voetballen werd hij als vanzelf jeugdleider. Maar, zoals dat gaat met mensen die voor hun dagelijks werk in de cijfertjes zitten, men wist hem al gauw te strikken voor het penningmeesterschap van de commissie clubhuis en later was hij nog een aantal jaren penningmeester van de hele vereniging. Toen zijn actieve voetballoopbaan erop zat, werd hij leider van het team waarin hij vroeger speelde en dat met het teruglopen van het aantal leden van twaalfde, negende en zevende uiteindelijk het vijfde werd. “Leider Luit” werd een begrip. Hij vervulde het leiderschap op geheel eigen , originele wijze. Zo verraste hij zijn team als peptalk voor de wedstrijd met poëzie van de Groninger schrijver Harm Boer. Belegde hij onder het mom van trainingskamp legendarische teamuitjes naar Meppel, Apeldoorn en Sneek. Met zijn fijne gevoel voor humor stond hij garant voor vele vrolijke uurtjes. Maar er was meer. Hij ontfermde zich over onze “oud-papierman” Harm Jan Kremer. Diens onorthodoxe manier van optreden had vaak in een relletje uit kunnen monden, maar Luit wist dat met wijsheid veelal in de kiem te smoren. Luit was vooral een clubman. Meer dan aan winst en verlies hechtte hij aan het onderhouden van de vele contacten die hij in de voetballerij, binnen en buiten Drenthina, opdeed. En dat waren er vele, hij genoot daarvan. Kwamen we in contact met een club van het Hogeland in Groningen, dan vroeg hij net zo lang door tot er weer een gezamenlijke kennis gevonden werd.

Ruim twee jaar geleden werd hij getroffen door een hersenbloeding die hem in één klap van een aantal vitale functies beroofde. Spreken ging niet meer en hij was grotendeels verlamd. Na verpleging, eerst in de Horst en daarna in de Zuidermarke kwam er een eind aan het leven van Luit. Maar vooral bij de oudere Drenthina-leden blijft de warme,dankbare herinnering aan deze vriend van de club waarvoor hij zich zo vaak en belangeloos, vergezeld van zijn fijnzinnige humor, heeft ingezet .We wensen zijn vrouw Trea, de kinderen en kleinkinderen sterkte nu ze hun geliefde man, vader en opa moeten missen.

HF