In memoriam Harrie Spreeuwers

In memoriam Harrie Spreeuwers

In memoriam Harrie Spreeuwers

Op 24 juni is op 86-jarige leeftijd Harrie Spreeuwers overleden. En daarmee verliezen we de man die het langst, sinds 1954, lid van Drenthina is geweest. Koos hij aanvankelijk voor korfbal als sport om te beoefenen, toen toenmalig voorzitter, meester Rieks Albers, hem vroeg , om te komen voetballen was er geen houden meer aan. Ruim twee jaar later maakte hij in een oefenwedstrijd tegen Klazienaveen zijn debuut in het eerste elftal. Kort daarna veroverde hij een basisplaats die hij die hij ruim 20 jaar met verve gestalte gaf. Fysiek ongemak maakte een abrupt einde aan een prachtige carrière.

In zijn beginjaren speelde Drenthina in de Noordelijke derde klasse. Tegenstanders waren clubs als Leeuwarder Zwaluwen, Blauw-Wit ’34 en Harkemase Boys. De wedstrijden begonnen vaak pas om kwart over vier, want ’s morgens werd er gewerkt en schoolgegaan. Thuishaven was het sportpark aan de Kerkhoflaan, waar bet hoofdveld geflankeerd werd door een prachtige houten tribune. Als jonkie speelde Harrie tussen mannen als Henk Bakker, Henk Meijering en Jan Wiggers. Hij liet zich meteen goed gelden tussen die, met respect gezegd, oude rotten. Meestal stond hij opgesteld als verdediger of middenvelder. In die positie schuwde hij het duel niet. Dat hem dat wel eens op een waarschuwing en later een gele kaart kwam te staan, was inherent aan de overgave waarmee hij de Groen-Witte kleuren verdedigde. Je kon hem typeren als een strijder die nooit opgaf en die gezegend was met verschroeiende pegel in z’n rechter.  Heel wat jaren maakte zijn broer Dick, beter bekend als “Porre” ook deel uit van de hoofdmacht. En Drenthina met of zonder de gebroeders Spreeuwers ( er was wel eens een hinderlijk schorsinkje) dat scheelde een slok op een borrel. Naarmate Harrie langer meeliep, ontpopte hij zich steeds meer als een mentor voor jongens die pas kwamen kijken. Hij leerde hun het klappen van de zweep. Harrie kon als geen ander een wedstrijd “lezen”. Wanneer moest je temporiseren of zelfs even tijdrekken en wanneer moest het vol gas naar voren. Hij maakte kampioenschappen en degradaties mee met als kers op de taart het kampioenschap in 1975 toen de club voor het eerst in haar bestaan promoveerde naar de tweede klasse en hij als aanvoerder de kampioensschaal in ontvangst mocht nemen. Het vervulde hem met trots.
Daarna trof hem de eerder genoemde  fysieke malheur. Hem werd een nier afgenomen en daarmee kwam zijn indrukwekkende carrière noodgedwongen ten einde. Zijn officiële afscheid kwam in augustus 1978, toen hij (en met hem Jan Groothuis, vele jaren zijn teamgenoot) in een oefenwedstrijd tegen WKE nog een kwartiertje meespeelde. Maar toen zat het er ook echt op. Gelukkig voor hem (en voor Drenthina) ontstond vrij kort daarna de vacature van elftalleider van de hoofdmacht. Harrie stapte er vol enthousiasme in en bleef zo met eerste elftal verbonden. Bijna 20 jaar vulde hij de functie in. In dezelfde jaren was hij bijna 20 jaar bestuurslid met o.a. de portefeuilles materiaalbeheer en commerciële zaken. In 2005 raakte hij betrokken bij het G-voetbal. Met veel plezier is hij een aantal jaren leider/trainer van G2  geweest.

In zijn privé-leven werd hem onheil niet bespaard. Zowel zijn vrouw Nies als zijn latere  partner Gea kwamen te overlijden. Een hard gelag dat hem niet in de koude kleren ging zitten.

In 2022, bij het 75 jarig bestaan van de club werd hij benoemd tot lid van verdienste. Een heel terechte onderscheiding zoals uit het hierboven opgesomde moeitelos valt op te maken.

De laatste jaren kreeg dementie vat op hem. Zijn wereld werd steeds kleiner en zo is hij 24 juni j.l uit het leven weggegleden. Een prominent Drenthina-man is niet meer. Dankbaar kijken we terug op alles wat hij voor zijn Drenthina heeft betekend. Moge dat zijn kinderen, kleinkinderen en overige naasten tot troost zijn.

H.F.